De muziek in mijn leven...
[ Home ]
Totdat ik de film 'The Benny Goodman Story' zag - ik was toen 17 jaar en woonde op kamers in Eindhoven. Een klarinet leek een wat betaalbaarder versie van een saxofoon en nadat ik een week lang elke avond die film had gezien zetten ik een advertentie in het Eindhovens Dagblad... 'klarinet gevraagd'. Het werd een ouwetje, jarenlang verstoft in een schoenendoos, maar wel nog van origineel ebbenhout en ik poetste en vertroetelde hem tot hij er als bijna nieuw uitzag.
Lessen nam ik ook... klassiek, want behalve in zijn beroemde swingorkest speelde Goodman in die film ook het klarinetconcert van Mozart en dat vond ik prachtig. Bovendien bestond er toen nog niet veel anders, denk ik. Helaas moest ik een jaar later in dienst en werd het volgen van die lessen onmogelijk en begon ik noodgedwongen in een verre kazerne tijdens de weekenden uit mijn hoofd te spelen. Jazz... en dat bleek een wel heel andere discipline te zijn.
Door toeval kwam ik een verwaarloosde altsaxofoon bij de dienst welzijnszorg op het spoor en die mocht ik zolang lenen. Ik zie nog het gezicht van mijn moeder toen zij thuisgekomen de eettafel bedekt zag met een volledig uit elkaar gehaalde saxofoon, met op de onderliggende krant aangetekend waar elk klepje of veertje had gezeten. Tekenend voor de inschikkelijkheid van mijn familie was dat we met de gehele familie dat weekend verder met het bord op schoot hebben gegeten.
Na mijn diensttijd kwamen er nieuwe vrienden in mijn leven en verhuisde ik tenslotte naar Hilversum, dat toendertijd - eind 50er jaren - zo'n beetje dé jazzstad was. En hoewel ik nog steeds kon genieten van Mozart en Bach, waren het voortaan toch vooral de 'blue notes' die hun rol gingen spelen - inmiddels op tenorsax en sopraan. Stokoude instrumenten, ook toen nog, want je verdiende in die tijd bitter weinig. Maar ik kan me niet anders herinneren dan dat het leven toen grotendeels uit muziek bestond.
Wat later kwam ik in een tuinhuis te wonen, waar ik zelfs midden in de nacht saxofoon kon spelen zonder dat er buren klaagden. Ik freelancede als fotograaf en grafisch vormgever en wanneer ik 's nachts in de donkere kamer bezig was draaide ik op zelfgebouwde apparatuur: bandrecorder, versterker en grote luidsprekerboxen continue muziek... Coleman Hawkins, Lionel Hampton, Miles Davis en Bach... Door het ontwerpen van platenhoezen onstond echter ook nog een andere muzikale binding.
Zo waren onder andere de eerste hoezen van Martine Bijl en van de Volendamse popgroep 'The Cats' van mijn hand en herinner ik me een avontuurlijke fotosessie in het Muiderslot met zanger Frans Halsema. Wat later bouwde ik ook nog grote luidsprekers voor basgitaristen en een van de eerste boetieks waar zowel kleding als platen verkrijgbaar waren. Toch ontstond er door allerlei oorzaken een intermezzo van ca. 25 jaar waarin ik alleen nog maar naar muziek luisterde en erover droomde.
Totdat ik een keyboard kocht en de mogelijkheden van 'midi' ontdekte, hetgeen de muziek koppelde aan wat inmiddels een andere passie was geworden: de computer. Daar schreef ik toen een boekje over, hield lezingen en haalde tenslotte ook mijn oude saxofoon weer uit zijn stoffige kist tevoorschijn. Dagenlang was ik met kleppen en polsters in de weer tot er een redelijk geluid uitkwam en ik enigszins kon meespelen met de computer. Daarmee ging er - opnieuw - een wereld voor me open...
Inmiddels bezit ik een prachtige Amerikaanse tenorsax - een Buescher 400 van omstreeks 1959 - en heb ik ontelbare artikelen en twee boeken over muziek en het zelf muziek maken geschreven en bouw ik websites voor muzikanten en zangeressen. En bezit ik vanzelfsprekend ook een eigen website - www.music-abc.com - waarop onder andere zo'n beetje alles over saxofoons is te vinden, de instrumenten, de mondstukken, de rieten en natuurlijk het een en ander over beroemde bespelers.
Henk de Boer